Nieuws uit de parochie

VAN DE NOOD EEN DEUGD MAKEN…
wo 23 september '20

Mondmaskeractie Glabbeek groot succes

En of er nood was aan mondmaskers enkele maanden geleden… We kwamen in onze Pastorale Zone Glabbeek op het idee om ze te maken voor iedereen die er nodig had.
Het werd een succes! Enkele ijverige naaisters boden spontaan aan om mee te werken en de bestellingen stroomden binnen.
We wilden er niets aan verdienen maar een bijdrage voor het nodige materiaal was natuurlijk welkom. Op voorhand werd afgesproken dat, indien er geld over was, we een goed doel zouden zoeken om het te schenken.

En dat goede doel vonden we bij “Stapje in de wereld”. Vorige week konden we 332 euro storten aan de Leuvense organisatie die gezinnen en kinderen in armoede de kans geeft om op vakantie te gaan.
Door Corona zijn ze dit jaar een aantal benefietacties misgelopen, dus onze bijdrage kwam voor hen als een geschenk uit de hemel.

Dit jaar organiseerde ‘Stapje in de wereld’ een fietsvakantie voor jongeren tussen 11 en 16 jaar. Met als doel hen te leren fietsen langs veilige wegen. De fietstocht ging van Leuven via Namen naar Boussu-lez-Walcourt. Het was voor al de deelnemende jongeren een heuse belevenis.
Wie geen fiets had kreeg er een van de organisatie. Die fiets mochten ze na de vakantie mee naar huis nemen. Een van de kinderen vroeg waarom hij de fietstas niet mocht houden. De voedselbank is op 3 km en er is geen goede busverbinding naartoe. Bovendien wegen die dingen wel wat voor een gezin van 5 personen. Maar hiervoor is er geen subsidie voorzien.
Men zal onze bijdrage besteden aan deze broodnodige fietstassen. Dankzij de bijdrage van onze ‘cliënten’ kunnen de kinderen nu dus ook de fietstassen mee naar huis nemen.

In naam van Stapje in de wereld een dikke dankjewel aan al die mensen die hebben bijgedragen aan dit resultaat. Zowel zij die mondmaskers hebben besteld en/of stof of stikzijde hebben geschonken, als zij die enthousiast mondmaskers hebben gemaakt. Jullie hebben enkele kinderen heel gelukkig gemaakt! Van harte dank!

Meer info op www.stapjeindewereld.be en facebook.com/stapjeindewereld

Rechtvaardigheid: het fundament
di 22 september '20

Zondag 20 september 2020, Vijfentwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Ik heb ooit een man gekend, Frans, die in zijn jeugd voor priester studeerde.
Maar er was iets misgelopen in zijn hersenen, met blijvende schade tot gevolg.
In het bedrijf waar ik toen werkte verdiende Frans een karig boterhammetje met het opknappen van kleine klusjes. Tijdens de pauzes en na het werk praatte hij nog altijd graag over God en over zijn geloof.
Maar als je het ook maar even had over de liefde van God dan keek hij je strak aan en hij zei dan, met opgestoken wijsvinger, bijna theatraal: “God zal dan wel liefde zijn, maar Hij is bovenal oneindig rechtvaardig”.
En in de ogen van Frans zag je dan plechtstatige ernst, maar toch vooral ook: angst. Frans zal nu al wel jaren in de hemel zijn, stellig tot zijn eigen blije verwondering. Hij vertegenwoordigde (of was de dupe van) een strekking binnen het geloof die in het Calvinisme en het Jansenisme haar hoogtepunt vond en die een domper zette op elke vreugde die normaal van het geloof zou moeten uitgaan.
Die angst voor God of de goden is heel oud en marcheert eigenlijk al van in de oertijd met ons mee doorheen de geschiedenis.
Vandaar dat Jezus zoveel belang hecht aan het bekendmaken van God als een liefdevolle Vader, die onvoorwaardelijk van ons houdt.
Omdat angst voor God ons belet om ook maar enigszins van God te houden, nota bene het belangrijkste gebod. Terwijl diezelfde angst ons eveneens belet om te genieten van Zijn liefde voor ons, de kern van de Evangelische Boodschap. Je zou dus al voor minder op je qui-vive zijn!
Maar, als God zo liefdevol en barmhartig is, is Hij dan niet rechtvaardig? Jazeker. Maar zijn barmhartigheid, zijn vergeving en zijn liefde overtreft zijn rechtvaardigheid. Dat is het klassieke antwoord.

Onrecht
We moeten hier echter wel bijzonder goed oppassen dat we een uiterst belangrijke zaak als rechtvaardigheid niet minimaliseren.
Het verlangen naar rechtvaardigheid staat iedere mens in het hart gebrand en er zijn in de Bijbel maar weinig woorden die vaker gebruikt worden dan recht, rechtvaardigheid en gerechtigheid.
Zonder rechtvaardigheid staan we nergens, niet als persoon en niet als gemeenschap.
Onrecht is oorzaak van ruzie, geweld en zelfs van doodslag. En maatschappelijk zet het groepen en klassen tegen elkaar op. Maatschappelijk loopt onrechtvaardigheid altijd uit op onderdrukking, tirannie en op verzet daartegen.
Het is oorzaak van onlusten, revoluties en oorlogen. Het ontwricht het samenleven van mensen. Het heeft alleen maar chaos en ellende tot gevolg.

Bijbels
Ik ben nog nooit in Amerika geweest. Maar wat mij altijd opvalt in films of reportages over de Verenigde Staten, dat zijn de beelden van zo’n typisch Amerikaans stadje, middelgroot en zonder wolkenkrabbers.
Hoewel het vaak gaat om een diepreligieuze gemeenschap, is het grootste, meest imposante gebouw niet de kerk maar het gerechtsgebouw. En dat komt omdat de Amerikanen afstammelingen zijn van mensen die vroeger uit alle delen van de wereld daar naartoe gevlucht zijn om te ontsnappen aan het onrecht en de onderdrukking die ze in hun land moesten ondergaan vanwege despoten die lak hadden aan wetten en rechtvaardigheid. Vandaar ook de Amerikaanse gevoeligheid voor vrijheid en recht.
Een bijna obsessieve gevoeligheid, die diepe Bijbelse roots heeft.
Want daar mag geen enkel misverstand over bestaan, de Bijbel is daarover zeer formeel: een serieuze samenleving is alleen maar mogelijk als er een stevig wettelijk kader is en als er instellingen en mensen zijn die die wetten ook kunnen doen naleven. Als dat er niet is heerst de wet van de jungle, de wet van de sterkste, de totale willekeur en zit je binnen de kortste keren met uitbuiting en onderdrukking.
Salomo was de grootste koning van Israël ooit, niet omdat hij een groot veldheer was, maar omdat hij als geen ander recht kon spreken en wijze oordelen vellen.
Israël heeft zelfs een hele periode gekend waarin het land niet door koningen werd bestuurd maar door rechters.

Vergeving
Rechtvaardigheid komt eerst, vormt de basis, de voorwaarde. En daarbovenop komt dan de barmhartigheid, de vergeving.
Ook in de biecht is dat zo. Je krijgt niet zomaar vergeving. Het kwaad dat je hebt aangericht en dat je kan herstellen, moet je ook eerst herstellen (bijvoorbeeld wat gestolen is terugbezorgen aan de eigenaar) en dan kan je vergeving krijgen.
Barmhartigheid is een typisch kenmerk van God. En daarom wordt van de gelovigen dezelfde houding verwacht.
Maar barmhartigheid kan nooit de plaats innemen van rechtvaardigheid.
Eigenlijk is barmhartigheid niet alleen een kenmerk, maar ook een privilege van God.

Beperking
Voor mensen zijn de mogelijkheden op dat gebied zeer beperkt.
Ik kan alleen maar mensen vergeven die mij persoonlijk (of mijn nabestaanden) kwaad hebben berokkend. Het zou erg misplaatst zijn als ik iemand het kwaad zou vergeven dat hij andere mensen heeft aangedaan. Dat mag ik niet. Dat kunnen alleen God én de slachtoffers zelf. Omgekeerd, maar op dezelfde wijze, moet ik geen vergeving vragen voor iets wat anderen gedaan hebben en moeten Duitse jongeren bijvoorbeeld zich niet schuldig voelen voor wat Hitler 70 jaar geleden heeft misdaan.
Schuldig ben je alleen als je zelf iets misdaan hebt, het mogelijk gemaakt of er aan meegedaan hebt. Maar vergiffenis vragen voor wat anderen hebben aangericht is niet alleen misplaatst, het heeft zelfs iets arrogants.
Laten we het simpel houden.
Vergiffenis vragen voor wat we zelf misdaan hebben is al moeilijk genoeg.

VIERING PATROONHEILIGE ONZE-LIEVE-VROUW GEBOORTE
ma 21 september '20

Zondag 13 september ’20 kwamen de gelovigen samen voor de speciale eucharistieviering in de zondagskerk te Kapellen. Het was dan ook het feest van de patroonheilige én kermisweekend.
Helemaal coronaproof, zoals elke zondag, werd de eucharistieviering voorgegaan door pastoor Luc, bijgestaan door de misdienaars en medewerkers.
Het eerder gerestaureerde beeld van de patroonheilige Onze-Lieve-Vrouw Geboorte werd vooraan in de kerk geplaatst.
Met aangepaste teksten en voorbeden werd het een sfeervolle viering en keerde iedereen met een deugddoend gevoel naar huis.

WEDSTRIJD THEOLYMPIADE
za 19 september '20

Ben je leerling van het vijfde of zesde jaar van de middelbare school en ben je graag bezig met wat er echt toe doet in het leven? Ben je geboeid door het vak godsdienst, en denk je graag na – samen met anderen of alleen – over wat je in de lessen hoort? Of ga je met die thema’s graag creatief aan de slag door er een artistiek werkstuk over te maken of door er iets rond te organiseren? Dan is de Theolympiade iets voor jou! Kruip in je pen, creëer een werkstuk, werk een concept voor een evenement uit, en neem het op tegen andere leerlingen uit heel Vlaanderen.

De Theolympiade is een wedstrijd die jou als leerling van de derde graad van het middelbaar onderwijs uitdaagt om aan de slag te gaan met een centraal thema dat aansluit bij het schoolvak rooms-katholieke godsdienst. Dit jaar is gekozen voor het thema:
Duurzame relaties: naar een nieuwe cultuur van (ver)trouw(en)

Je kan aan de wedstrijd deelnemen in drie categorieën. Ofwel schrijf je een essay, ofwel maak je een artistiek of materieel werkstuk, ofwel ontwikkel je een concept voor een publiek event of initiatief. Tot 30 november 2020 kan je je werkstuk inzenden, en de prijsuitreiking vindt plaats op maandag 11 januari 2021. Misschien ga jij dan wel naar huis met de eerste prijs van 1.000 euro, en uiteraard met een fijne ervaring rijker!

Geïnteresseerd? Lees dan hier nog wat meer over het thema, en schrijf je in op www.theolympiade.be!

MEISJES & JONGENS UIT BUNSBEEK VOOR DE EERSTE KEER AAN DE TAFEL VAN DE HEER
wo 16 september '20

Foto: Erwin Donvil

Uitstel is geen afstel, ook niet in corona-tijden. Zo werd ook de Eerste Communieviering van de kinderen van Bunsbeek verplaatst van mei naar zaterdagnamiddag 12 september ‘20. Op deze zonovergoten dag deden elf meisjes en jongens hun eerste communie in de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek. Ouders, broers, zussen en vier familieleden konden samen met hen meevieren. Andere familieleden konden via internet de viering live volgen. De kinderen mochten voor de eerste keer deelnemen aan de maaltijd van Jezus en Hem echt ontmoeten. Ze keken er zo naar uit. Zo willen zij verder op weg gaan met Jezus en met elkaar.

Van harte proficiat aan de meisjes en jongens en hun ouders, broers en zussen, meters en peters, oma’s en opa’s, …!

Vergeven: een christelijke plicht
di 15 september '20

Zondag 13 september 2020, Vierentwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Vele jaren geleden was de Luikse PS-er André Cools één van de machtigste politici in ons land. Je kon in België bijna geen enkele beslissing meer nemen zonder hem daarin te kennen.
Van deze André Cools werd ooit de uitspraak genoteerd: “Moi, je ne pardonne jamais – Ik vergeef nooit”.
Het was een statement met een zeer hoog machogehalte. De boodschap was: voor mijn vrienden ga ik door een vuur. Maar als je mij dwars zit of zelfs verraadt, dan zal ik je vinden.
“Moi, je ne pardonne jamais!”. En hij voegde er nog iets aan toe: “Je ne suis pas chrétien”. En dat was een veelzeggende verduidelijking.
Want iemand vergeven is inderdaad typisch christelijk. Ik meen zelfs exclusief christelijk.

Plicht
Andere geloven en ook de niet-religieuze stromingen en instellingen (zoals ons eigen rechtssysteem bijvoorbeeld) benadrukken de rechtvaardigheid. Wat inhoudt dat het kwaad wordt bestraft. Punt, andere lijn.
Zelfs als in andere godsdiensten aangemaand wordt om wat verkeerd was te vergeven, meen ik (want ik ben geen specialist) dat het gaat over het vergeven van volksgenoten of geloofsgenoten. Niet van anderen.
In ieder geval is het zo, dat geen enkele leer zo’n sterke nadruk legt op de plicht om te vergeven als het christendom.
Waarom eigenlijk? Waarom is fouten vergeven zo belangrijk?
Waarom kan gewoon rechtvaardigheid, d.w.z. het bestraffen van het begane onrecht niet volstaan? Waarom is voor Jezus die loodzware eis om iedereen die je wat aangedaan heeft te vergeven, van harte te vergeven zelfs, zo belangrijk?

Reden
Want het is inderdaad een loodzware, bijna niet uit te voeren eis.
Andere godsdiensten geven vaak de indruk dat ze de mensen allerlei voorschriften, geboden en verboden opleggen waar een christen geen omkijken naar heeft.
Waardoor je de indruk zou kunnen krijgen dat met wat Christus van ons vraagt veel gemakkelijker te leven valt dan met, bijvoorbeeld, al die zeer concrete voorschriften uit de Thora (méér dan 600) die iedere vrome jood moet navolgen in zijn gewoon dagelijks leven.
Maar dat is niet zo. Want wat is het moeilijkst: een of andere vleessoort vermijden (terwijl er zoveel andere en veel lekkerder keuzen mogelijk zijn) of iemand van harte vergeven die jou of een van je dierbaren hatelijk behandeld heeft?
Ik denk dat dit duidelijk is. Maar waarom staat Jezus zo sterk op die vergeving?
Omdat God liefde is.
En omdat Hij liefde is en van ons houdt, wil Hij dat ook wij liefdevolle wezens worden.

Moeilijkheid
Maar wij zondigen voortdurend, ook als we ons best doen om andere mensen te worden.
Vaak is de drang naar het foute sterker dan onszelf.
Paulus zegt: “Het goede dat ik wil doen, doe ik niet en het kwade dat ik niet wil, doe ik wel”. En dus blijft er, als God van ons houdt en als onze vrijheid Hem lief is, niets anders over dan ons te vergeven. Maar God verlangt van ons hetzelfde.
En hier komt de parabel van vandaag in de picture.
Een man zijn schuld, wordt grootmoedig kwijtgescholden. Maar eens die zaak geregeld, treedt hij bijzonder hardvochtig op tegenover een collega van hem die hem een veel kleiner bedrag schuldig was. En dáárvoor wordt hij zwaar gestraft door zijn Heer.
Belangrijk is hier: hij wordt niet gestraft voor zijn oorspronkelijke fout (de schulden die hij had), maar voor het feit dat hij onbarmhartig was voor een ander. Terwijl zijn eigen schuld vergeven was, kon hij geen vergeving opbrengen voor die andere.
Hij wordt dus gestraft.

Bevrijding
Het is belangrijk te zien dat Jezus’ eis om te vergeven de rechtvaardigheid niet opheft, maar daar als het ware de bekroning van is. De woorden rechtvaardigheid en gerechtigheid komen op bijna elke bladzijde van de Bijbel voor.
Maar rechtvaardigheid stelt alleen maar “orde op zaken”. En vaak blijft aan weerskanten rancune en een sterk negatief gevoel, vaak zelfs het verlangen naar wraak. Echt bevrijdend wordt het pas als er ook vergeving is. En mensen bevrijden is het sleutelwoord in heel de opstelling van Jezus.
En alleen oprechte vergeving zorgt voor bevrijding, zowel bij diegene die ze geeft, als bij diegene die ze ontvangt.
Daarom is het ook belangrijk dat wij vergeving uit de sfeer van het humeur en de gevoelens halen. Iemand echt vergeven doe je met je verstand en vooral met je wil.

Maar
Er zijn echter gevallen waar dat niet kan.
Ik denk bijvoorbeeld aan die vrouw die in de kampen tijdens de oorlog haar ouders en twee van haar kinderen verloor, terwijl ze er ook zelf onmenselijk was behandeld. Ik zou nooit aan zo iemand durven vragen om haar beulen te vergeven. Jezus wel, en waarschijnlijk ook met goed gevolg. Maar ik niet, wij niet. Misschien mogen we dat zelfs niet vragen van iemand die zo verschrikkelijk geleden heeft onder de misdaden van anderen.
Misschien volstaat voor deze mensen een bijzondere en minimale vorm van vergeving: geen wraak nemen. Wel recht laten geschieden. Maar geen wraak nemen.

GLABBEEKSE MEISJES & JONGENS VIEREN HUN EERSTE COMMUNIE
zo 13 september '20

Door de corona-pandemie werden de Communie- en Vormselvieringen verschoven van het voorjaar ’20 naar september/oktober. Ook de Eerste Communieviering van de kinderen van Glabbeek werd verplaatst en dit naar zaterdag 12 september om 16 uur. Op vraag van de ouders ging de viering door in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen. Zeventien stralende meisjes en jongens mochten voor de eerste keer deelnemen aan de tafel van de Heer. Het was een prachtige, zonnige dag voor deze communicantjes. Er was afgesproken met de ouders dat enkel het gezin (mama, papa, broers en zussen) kon deelnemen aan de bescheiden viering. Andere familieleden konden via internet de viering volgen. In het voorjaar ’21 wordt het een feestelijke viering voor de ganse familie, als de corona-maatregelen dit toelaat.
Van harte proficiat aan de meisjes en jongens en hun ouders, broers en zussen, meters en peters, oma’s en opa’s, …!

KERKFABRIEK GLABBEEK SCHENKT SPAARZEGELS AAN OCMW
za 12 september '20

Zoals u hier kon lezen, kreeg de grote vergaderzaal van de pastorie van Glabbeek recent een complete make-over door vrijwilligers. Omdat de kerkfabriek het belangrijk vindt om zoveel mogelijk lokaal te kopen, werden de producten voor deze renovatie gekocht bij o.a. Schilderwerken Struys & Co, Prik & Tik, Spar, Nelis, Tingieter Veulemans, Peeters Guy bvba, … . Door deze aankopen kregen we een heleboel spaarzegeltjes in het kader van de gemeentelijke horeca- en middenstandsactie #koop3380. De waardebonnen die de kerkfabriek hiermee mogelijk wint, worden integraal geschonken aan het OCMW Glabbeek. Zorg voor medemensen in nood is voor een christelijke instelling dan ook erg belangrijk.

LEIEN OP DAK SINT-CATHARINAKERK TERUG VASTGEZET
do 10 september '20

Wind kan voor heel wat schade zorgen, ook aan een kerkdak. Op maandag 31 augustus ’20 werden een 10-tal leien, die een tijdje geleden door stevige wind loskwamen, terug op hun plaats vastgezet. Zo is het dak van de kerk van Zuurbemde tijdelijk hersteld, totdat er een volledig nieuw leien dak geplaatst zal worden tijdens de restauratie van de kerk (hopelijk) binnen afzienbare tijd.

Leven gevende vergeving
ma 07 september '20

Zondag 6 september 2020, Drieëntwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Vergiffenis schenken, het kwaad dat mensen je hebben aangedaan vergeven, wordt algemeen gezien als een van de meest typisch christelijke houdingen die er zijn. Een van de moeilijkste ook.
Iemand van harte vergeven die je pijn heeft gedaan of vernederd of zwaar benadeeld, is inderdaad bijzonder moeilijk. Soms lijkt het zelfs bovenmenselijk, iets voor heiligen, iets wat de krachten van een gewone mens te boven gaat.
Bovendien, zelfs als je zou willen vergeven, kan je dat dan wel? De krachten die vanuit ons onderbewustzijn onze handelingen mee sturen zijn vaak toch sterker dan onze wil en ons bewust verlangen. Als ik bijvoorbeeld zeg: “Vergeven kan ik het wel, maar vergeten nooit”, heb ik dan echt vergeven? Neen.
Iemand vergeven, onvoorwaardelijk en van harte, is bijzonder moeilijk.

Bezorgdheid
En toch is er iets dat soms nog moeilijker is dan iemand zijn fouten vergeven. En dat is: iemand op zijn fouten wijzen. Als dat tenminste iemand is die je graag ziet. Als het gaat om iemand waar je alleen maar een formele, zakelijke relatie mee hebt of iemand die je zelfs helemaal niet goed ligt, dan zal je er wellicht zelfs een zeker genoegen in scheppen om hem of haar te wijzen op fouten en tekortkomingen.
Maar als het gaat om iemand die je erg graag mag, dan wil je dat juist kost wat kost vermijden. Dan is het bijzonder moeilijk om zo iemand terecht te wijzen.
En toch komt die verplichting, want zo mag je het noemen, om mensen waar we van houden te wijzen op hun fouten, zo vaak voor in de Bijbel dat je er onmogelijk omheen kan. Maar je moet het wel doen. Uit liefde. Om te voorkomen dat de andere verloren loopt. Dat is het motief. Dat is zelfs de voorwaarde: dat je het doet vanuit een oprechte bezorgdheid. Niet omdat je graag betuttelt of graag anderen de levieten leest, maar omdat je iemand waar je van houdt op de goeie weg wil brengen of houden.

Ouders
Je zou het kunnen vergelijken met de houding van ouders tegenover hun kinderen.
Ouders die hun kinderen weinig of geen grenzen stellen en alles wat ze fout doen door de vingers zien, die maken nú wel een goede beurt bij het jonge volkje, maar die bereiden hen niet goed voor op het leven later.
Ouders die hun kinderen echt graag zien, die stellen grenzen en durven hun ook wijzen op wat ze verkeerd doen. Het is een houding die nog moeilijker is voor de ouders dan voor de kinderen. Maar liefhebben en populair zijn, zijn nu eenmaal twee verschillende zaken.

Vergeven
Bij het liefhebben hoort uiteraard dat je ook niet veroordeelt.
Als je iemand op zijn fouten wijst, moet hem of haar helpen het enige doel zijn.
En dat houdt natuurlijk ook in dat de fouten vergeven worden.
Mensen hebben vandaag steeds minder de fantastische ervaring van vergeven te zijn. Onder meer door het verdwijnen van de biecht. Tegelijk met het wegdeemsteren van het biechtsacrament verwaterde ook het gezonde schuldgevoel. Bij zowat alles wat ik verkeerd doe, wordt de oorzaak grotendeels buiten mijzelf gelegd: foute vrienden, verkeerde opvoeding, slechte genen, ongelukkige omstandigheden. Zowat alles en iedereen is fout, terwijl mijn eigen verantwoordelijkheid tot een minimum wordt teruggebracht.
Leuk. Maar daardoor kan ik natuurlijk ook niet genieten van het enorm bevrijdend gevoel vergeven-te-zijn. Waardoor ik bijna automatisch anders zou gaan leven. Nu doe ik dat niet.
Ik blijf zelfgenoegzaam verder modderen. Van een leven gevende ommekeer is dan geen sprake.

Fazenda
Gelukkig zijn er in de Kerk ook nieuwe initiatieven om mensen tot zo’n ommekeer te brengen.
Een ervan is de “Fazenda da Esperança”. “Boerderijen van de hoop”, zou je kunnen zeggen. Het project komt overwaaien van Brazilië (vandaar de Portugese naam) en in Europa waaiert het verder uit vanuit Duitsland. Sinds kort is er ook een stichting in het Belgische Achel, in de vroegere trappistenabdij. Het gaat om plaatsen waar ex-verslaafden en mensen met psychische problemen leven en werken op een boerderij. Het leven is er uitdrukkelijk op christelijke leest geschoeid.
Er zijn vaste gebedsmomenten en lezing en meditatie rond het evangelie, ook voor gasten die niet of anders-gelovig zijn. Heel de bedoeling is, mensen voor wie het in het leven misgelopen is, laten voelen wat christelijke vergeving is.
Niet psychotherapeutische sessies, maar het warm en respectvol omgaan met elkaar staan er centraal. En. . . het werkt. Er zijn heel goede resultaten.
Het is een prachtig voorbeeld van wat een diepchristelijke aanpak vermag.

Noodzaak
Maar nog eens: mensen kunnen nooit de bevrijdende kracht van vergeving ondervinden als ze niet beseffen dat ze fout bezig zijn.
En daarom is het liefdevol en tactvol wijzen op iemands fouten even belangrijk en noodzakelijk als het vergeven zelf.

Pagina's