Nieuws uit de parochie

KERSTMIS 2019
vr 06 december '19

F4275c50Vol verwachting uitkijkend naar de geboorte van het Kind…
Van harte uitgenodigd!

ADVENT, EEN TIJD VAN… MOOI VERSIERDE ADVENTSKRANSEN
do 05 december '19

F4275a50 (Middel)Komende zondag branden wij het derde kaarsje op de adventskrans. Elke week komt er een kaarsje bij. Dit om ons te herinneren dat wij het Kerstfeest naderen.

De vier kaarsen verwijzen naar de vier zondagen van de advent (maar ook de vier windstreken: noord, zuid, oost en west), de krans staat hierbij voor de aardbol, de wereld. Groene takken verwijzen naar de hoop, de zon en de warmte, het nieuwe leven na de koude winterdagen. Tussen de kaarsen wordt soms een paars lint gedraaid om de krans. Deze kleur is de liturgische kleur van de Advent in de Kerk.

foto: Micheline Bruyninckx bezig met het versieren van de adventskrans in de kerk van Kapellen.

VORMELINGEN OP WEEKEND NAAR SCHERPENHEUVEL
wo 04 december '19

Vrijdag 29 november 2019 vertrokken de kinderen van de vormselcatechese van de parochies Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde voor een bezinningsweekend naar het Onthaalcentrum De Pelgrim te Scherpenheuvel en dit tot zondagmiddag 1 december. Het was een vermoeiend, maar fijn weekend.

31 (van de 37) kinderen, die op zondag 26 april 2020 gevormd zullen worden, werden begeleid door vier van de vijf catechisten: Erika, Ingrid, Sarah en Gert. Bieke was ziek en kon dus jammer genoeg niet mee.
Vrijdagavond omstreeks 19 uur vertrokken ze aan de Glazuur, in een stoet van een tiental auto’s richting Scherpenheuvel. Daar aangekomen in De Pelgrim werden eerst de valiezen uitgepakt en de slaapzalen in orde gezet; de huisregels werden overlopen en toen was het tijd voor het fijnere gedeelte van de avond: een quiz over het geloof. Na de puntentelling en het bespreken van de antwoorden, was het tijd om de pyjama aan te trekken. Nadien werd er verzameld in de “pianozaal” voor een meditatiemoment, begeleid door Ingrid. Moe en voldaan kropen de kinderen daarna in bed.

Zaterdagochtend, na een flink ontbijt, werd de groep in vier kleinere groepen verdeeld voor het volgen van verschillende workshops. Er werden verschillende onderwerpen besproken: het Onze Vader, de geloofsbelijdenis en de vredeswens. Het vierde groepje speelde een Memory-spel van Heiligen.
De vredeswensen werden nadien op straat uitgedeeld aan willekeurige voorbijgangers, zodra ze hoorden dat er hiervoor niet betaald moest worden, reageerde iedereen enthousiast. De voormiddag vloog voorbij! Tijd om te verzamelen voor het middagmaal in ‘De Ram’, een groepsfoto achteraf mocht uiteraard niet ontbreken.
In de namiddag doken we de “filmzaal” in voor het bekijken van de film “War Room”. Een film waarin aan de hand van een impressionant verhaal over oorlog voeren met jezelf, binnen je relatie en met God, het geloof op de voorgrond wordt getild.
Om 17 uur werden de kinderen en de catechisten verwacht in de indrukwekkende Basiliek voor de eucharistieviering, voorgegaan door pastoor Luc Van Hilst van Scherpenheuvel. Gelukkig waren er plaatsen voorbehouden voor ons en konden we allemaal vooraan bij elkaar zitten.
Daarna ging het terug richting de Pelgrim waar het tijd was voor het avondeten. Na het eten was het tijd om de film te bespreken, dit werd begeleid door catechiste Erika.
Later op de avond kwam pastoor Luc op bezoek, hij beantwoordde de talrijke, interessante vragen met boeiende antwoorden. Hoog tijd voor een “slaapwel” en een verdiende nachtrust.

Zondagochtend moesten de kamers opgeruimd worden en de valiezen ingepakt. Na het ontbijt maakten de kinderen kennis met de Kruisweg (op hun niveau) rond de Basiliek. Daarna was het tijd voor de laatste activiteit van het weekend: de eucharistieviering van 11 uur, voorgegaan door priester Leon van Rompaey, de vorige pastoor van Scherpenheuvel. Vele mama’s en papa’s stonden de kinderen al op te wachten. Na de viering werden de valiezen opgehaald in De Pelgrim en namen de kinderen afscheid van elkaar. Er zal ongetwijfeld nog lang over dit weekend nagepraat worden!

KERKFABRIEK BUNSBEEK RENOVEERT KERKDEUR
di 03 december '19

De kerkdeur van de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek is in slechte staat door de jarenlange blootstelling aan weer en wind. De kerkfabriek besliste daarom om de deur te renoveren. De kostprijs van dit project wordt geraamd op 2.195 euro. De kerkfabriek diende onlangs een dossier in om een erfgoedsubsidie te verkrijgen. Het agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse Overheid liet ondertussen weten dat een premie van 1.370 euro werd goedgekeurd.

De voorbije jaren heeft de kerkfabriek van Bunsbeek trouwens verschillende keren het initiatief genomen om belangrijke restauraties door te voeren aan haar religieus patrimonium:
– Beelden van Sint-Quirinus, Sint-Sebastiaan, Sint-Barbara, Sint-Ambrosius en Sint-Elooi;
– Votiefportret van Goris Winaedts;
– Schilderij met de H. Familie.
Voor alle bovengenoemde projecten verleende de provincie Vlaams-Brabant telkens financiële steun.

Ook de bepleistering van de kerk werd hersteld en het interieur van de kerk werd recent opnieuw geschilderd.

Ondertussen staat het restauratiedossier voor de restauratie van de volledige kerk op de wachtlijst van de Vlaamse Overheid, maar tot dan is het belangrijk om verdere schade te voorkomen en maximaal in te zetten op onderhoud.

Méér dan “goede werken”
ma 02 december '19

Zondag 1 december 2019, 1ste zondag van de Advent (jaar A)

“Je weet niet op welk uur van de nacht de dief zal komen. Wees dus waakzaam”, zegt Jezus, “want ook de Mensenzoon komt op een uur waarop je het niet verwacht”.
Dergelijke teksten maken ons onrustig, en dat is ook de bedoeling, maar ze mogen ons niet ongerust maken. Want de komst van Jezus in ons leven, ook aan het eind ervan, zou iets moeten zijn waar we naar uitkijken.
Maar om dit op die manier aan te voelen moet er eerst een klik gemaakt worden.
Want vooral de niet meer zo jonge mensen in ons midden, zijn een beetje “mismeesterd” door de opvoedkundige methodes van vroeger. Waarbij “bang maken” voor de gevolgen van verkeerd gedrag, een belangrijke rol speelde.
Ik herinner mij nog heel goed al de verschrikkelijke dingen die vooral oudere tantes en oma’s voorspelden als wij ons niet gepast gedroegen.
Als je in de winter naar buiten liep zonder sjaal of jas, kreeg je volgens hen gegarandeerd op zijn minst een dubbele fleuris.
Als je op je handen ging staan met je benen in de lucht, dan was de kans groot dat “het bloed in je kop zou schieten” en dan was je dood.
En als je te lang op het toilet bleef zitten, kwamen je darmen mee af.

Straffen
Die bangmakerij behoorde vroeger blijkbaar wezenlijk bij de opvoeding. En natuurlijk kwam dat nog sterker tot uiting op het gebied van godsdienst en geloof, want bij het bedenken van mogelijke straffen van God stond er zo goed als geen enkele rem op de verbeelding.
Ik had een oom voor wie gewoon alles wat verkeerd liep “een straf van Jezus was”. En dat is natuurlijk onzin. Indien wij, in ons denken, ook maar de minste neiging in die richting vertonen, moeten we daar resoluut komaf mee maken.
De wereld is wat hij is. Het menselijk leven is wat het is. Er gebeuren prachtige dingen, maar evengoed verschrikkelijke dingen.
Er zijn in ons leven momenten van opperste geluk en extase, maar er is ook afzien en lijden en dood. Dat is ons leven, dat is onze wereld.
God is niet Iemand die ons bij dat alles het leven voortdurend nog eens extra zuur wil maken als wij niet binnen de lijntjes kleuren.

Uitkijken
God wil integendeel dat wij een mooi, goedgevuld en zinvol leven uitbouwen.
Maar blijkbaar zijn Zijn criteria voor een gelukkig leven helemaal anders dan de dingen waar wij spontaan aan denken.
En precies om te vernemen wat de echte en de juiste criteria zijn om tot een geslaagd en gelukkig leven te komen, is het belangrijk dat wij waakzaam zijn, dat wij alert zijn voor elke wenk die van Hem zou kunnen komen.
Want God komt echt niet alleen maar aan het eind van ons leven op ons af.
Als je er echt aandacht voor hebt (en geloof) dan merk je dat Hij je voortdurend aanspreekt in duizend, vaak onverwachte dingen.
En als je dan daarbij nog beseft dat God liefde is en niet alleen wil dat wij van ons leven iets moois maken maar ons daarbij ook nog wil helpen, dan kan je alleen nog maar uitkijken, vol verwachting uitkijken naar zijn komen in ons bestaan.
En dan ga je echt waakzaam en alert worden en i.p.v. angst te hebben voor zijn komen, het zeker niet willen missen.
Omdat je weet dat echt en diep levensgeluk alleen maar je deel kan zijn als je in harmonie leeft met de grond van het bestaan, met God.
En daarom is het zo belangrijk om precies te weten wat God van ons verlangt.
En hier stuiten we meteen op de grote moeilijkheid bij onze zoektocht.

Anders
Want hoe meer wij beginnen te begrijpen wat God van ons wil, hoe meer we beseffen dat dat verlangen van God iets heel anders is dan wij tot dan toe hadden gedacht. Ons idee van goed, zinvol, gelukkig en moreel leven is een leven van werken en creatief zijn, genietend van de goeie dingen van het leven, en, tezelfdertijd, toch ook niet vergeten je af en toe in te zetten voor anderen.
Dat is zo ongeveer ons idee van “goed en zinvol leven”.
Maar hoe meer wij God leren kennen, hoe meer we beseffen dat Hij iets heel anders met ons voorheeft.
God wil niet zozeer dat wij deftige burgers zijn die regelmatig ook een steentje (of een centje) bijdragen aan het werken aan een betere wereld.
God wil op de eerste plaats dat wij werken aan onszelf. Dat wij, voor wij beginnen aan de wereld, eerst onszelf helemaal “herbouwen”. Met zijn hulp.
Pas als wij dichter bij Hem komen en meer en meer op Hem beginnen te lijken en zelf ook liefdevolle wezens worden, zijn wij klaar om de wereld in te trekken en daar iets duurzaams te verrichten.

Kern
Je bent geen christen omdat je Rode Neuzen steunt of De Warmste Week. Dat doen de banken immers ook. En banken, hoe belangrijk die ook zijn, kan je toch moeilijk verdenken van christelijke ambities. Maar je bent op de goede weg als je, met Gods hulp, elke dag werkt aan jezelf en systematisch, beetje bij beetje, alles uit je hart wegwerkt wat tegen de liefde ingaat. Als je dat doet wordt het steunen van Rode Neuzen en De Warmste Week een zinvol onderdeel van een veel groter geheel; van een proces, een omwenteling: de ombouw van jezelf tot een liefdevol mens.
Het is daarover dat het christendom gaat. Over niets anders.
Pas als we dit ten volle beseffen, kunnen wij mét Paulus zeggen:
“De nacht loopt ten einde, de dag breekt aan.”
“Het uur om uit de slaap te ontwaken is aangebroken . . .”

HET MOOIE VAN MUZIEK ZIT NIET IN DE NOTEN, MAAR IN JE HART
di 26 november '19

Sfeervolle Sint-Ceciliaviering ‘19

Op zondag 24 november 2019 vierden we in onze zondagskerk niet alleen Christus Koning, maar ook Sint-Cecilia. De heilige Cecilia is de patroonheilige van alle muzikanten.

Voor die gelegenheid hadden we de ‘ Mini-Crescendo’s’ uitgenodigd om ons koor te komen begeleiden en versterken. Het was meteen ook hun allereerste optreden. Acht jongeren die onder begeleiding van Tom Deserranno en ondersteund door enkele volwassenen prachtige en vrolijke muziek brachten. En ze hebben dat schitterend gedaan.

Ons zangkoor, gedirigeerd door Karin Vanstockstraeten en begeleid door Joris Cerulis was natuurlijk ook van de partij. Zoals elke zondag luisterden zij de eucharistie op. Sommige liederen samen met de Mini-Crescendo’. De aanwezige gelovigen hebben er duidelijk van genoten.

Het werd een mooi feest waar dankbaarheid het centrale thema was. We zijn dankbaar voor ons zangkoor, zij geven elke week weer het beste van zichzelf in onze zondagskerk. Ook voor speciale vieringen doen ze extra inspanningen.
Maar ook dankbaar dat de jongeren van de harmonie Crescendo hun eerste optreden bij ons in de kerk deden. Het werd een mooie en harmonieuze viering.

Een andere Koning
ma 25 november '19

Zondag 24 november 2019, 34ste zondag door het jaar (jaar C), Feest van Christus Koning

Het vastnagelen van iemand aan een kruis is wellicht de meest afschuwelijke vorm van terechtstelling die ooit door mensen is uitgedacht.
Het kan niet de bedoeling zijn dat ik hier met hallucinante beelden de verschrikking probeer te schetsen die de gekruisigde moest doormaken.
Maar ik mag u misschien even herinneren aan de film die Mel Gibson enkele jaren geleden uitbracht: “The passion of the Christ”.
Gibson heeft daar van over de hele wereld veel kritiek op gekregen, omdat de hele film een aaneenschakeling leek van bloedstollend gruwelijke scènes.
Zelfs de meest harden onder ons moesten regelmatig de blik afwenden.
Mel Gibson, die een gelovig katholiek is, is altijd blijven volhouden dat het nooit zijn bedoeling geweest is om een horrorfilm te maken, maar wel een realistische weergave van een weerzinwekkend afschuwelijke realiteit.

Onrealistisch
Ik denk dat hij gelijk heeft. Ons beeld daarover is vertekend.
Wij zijn van in onze jeugd sterk geconditioneerd door de ontelbare brave, stijlvolle crucifixen vanwaar Jezus op een beheerste, bijna ingetogen manier naar ons kijkt.
Hij is tenslotte onze Verlosser. En Hij is bovendien de Zoon van God.
Geen theatrale en vernederende toestanden dus. Maar waardigheid.
O.K., maar realistisch zijn zo’n afbeeldingen niet. Een kruisiging is iets gruwelijks.
Moslims beweren zelfs dat Jezus net voor de kruisiging vervangen werd door een dubbelganger. Ze kunnen er gewoon niet bij dat God zou toelaten dat een van zijn belangrijkste profeten op een dergelijk ontluisterende manier aan zijn einde zou komen.

Tegenbeeld
Want een kruisdood is inderdaad een ontluisterend gebeuren.
Deze Jezus, voortstrompelend, gegeseld, bebloed en naakt op een kruis geslagen, was het absolute tegendeel van wat wij ons voorstellen bij het woord “koning”. Een koning, zeker in die tijd, staat voor absolute macht, een macht die beschikt over leven en dood van anderen en die daarbij aan niemand rekenschap verschuldigd is. Die blindelings gehoorzaamd wordt en die liever gevreesd, dan geliefd is.
Macht, rijkdom en volslagen minachting voor mensen.
Dat was waar heersers in die tijd voor stonden, en wat ook in onze tijd nog vele machthebbers kenmerkt. Jezus is het complete tegenbeeld daarvan.
Herodes had met een opmerkelijk gevoel voor cynisme (iets waar wreedaardige tirannen vaak heel sterk in zijn) Jezus behangen met een purperen mantel en Hem een doornkroon op het hoofd gezet: een schertskoning dus.
En de grap sloeg aan: de omstaanders putten zich uit in het maken van sarcastische opmerkingen over deze man, die in alles het tegendeel bleek van wat hij pretendeerde te zijn: een koning.

Echte
Pas achteraf zou blijken dat Hij, Christus, de enige echte koning was.
En dat al die wreedaardige tirannen, ieder op zijn tijd, tot stof zouden vergaan en als een boze droom zouden verdwijnen, terwijl Hij, Christus, is blijven heersen over de harten van miljoenen mensen tot op vandaag.
Zodat zou blijken dat Hij inderdaad de echte Koning was en dat al de machtigen die, vol van zichzelf, alleen maar zorgen voor zichzelf en minachtend neerkijken op andere mensen, de echte spotkoningen zijn.
Jezus bracht een heel nieuwe invulling van het koningschap.
Heersen werd bij Hem dienen. Wie de voornaamste wilde zijn, moest de dienaar van allen zijn.
Deze koning gaf zich heel zijn leven lang helemaal weg opdat anderen het goed zouden hebben. Zijn koninkrijk was er een waar broederlijkheid en liefde de norm was. En het hofceremonieel bij uitstek was de voetwassing.

Nieuwe invulling
Waar koningschap en macht tot dan toe op de meest vanzelfsprekende manier geassocieerd werden met geweld, uitbuiting, oorlog, minachting en bedrog, draaide in Jezus’ rijk alles om liefde, barmhartigheid, waarheid en respect.
Toen Jezus voor Pilatus stond, gebeurde er iets heel merkwaardigs.
Toen Pilatus Hem vroeg of Hij inderdaad koning was, distantieerde Jezus zich niet van die titel maar Hij bevestigde zeer stellig dat Hij inderdaad koning was.
En precies daardoor gaf Hij een totaal nieuwe invulling aan dat begrip.
Dat heersen dienen is of zou moeten zijn, dat komt van Jezus.
En dankzij 2000 jaar christendom is die opvatting ook in ons collectief bewustzijn gesijpeld. En ook al gedragen ook nu nog vele heersers zich of ze daar nooit van gehoord hebben, het aanvoelen bij de mensen dat heersen eigenlijk dienen zou moeten zijn, is gebleven.
Evenals de scepsis en argwaan t.a.v. leiders die de meer “klassieke weg” gaan.
Sinds Jezus blijft de twijfel, of de machtigen der aarde, met al hun geld, hun paleizen en hun legers, niet de echte schertsfiguren zijn.

OVERLIJDEN MARCEL WOLFS – KAPELLEN
ma 25 november '19

Zonsondergang

Op 24 november ’19 overleed Marcel Wolfs. We nemen gelovig afscheid van hem op zaterdag 30 november ’19 om 10 uur in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen.
De gedachtenismis zal doorgaan op zondag 29 december 2019 om 9.30 uur in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen.
We betuigen onze christelijke deelneming aan zijn familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Marcel?

https://www.reweghs.be/kontent/docs/documenten/5918__rouwbr.pdf

SMULLEN MET SAMANA GLABBEEK-ZUURBEMDE
wo 20 november '19

Samana Glabbeek-Zuurbemde dankt iedereen die zondag 10 november ’19 kwam smullen van de pannenkoeken en de oliebollen in zaal Glazuur. We konden op deze gezellige activiteit een zeer grote opkomst verwelkomen. Verder willen we van harte, alle helpende handen, bedanken die er voor gezorgd hebben dat alles prima en vlot kon verlopen. Het was een super ploeg die zowel zaterdag als zondag met de glimlach in de weer was. Weer eens is bewezen dat vele handen het werk lichter maken. Het was hartverwarmend.

Het einde van de wereld
wo 20 november '19

Zondag 17 november 2019, drieëndertigste zondag door het jaar (jaar C)

De evangelielezing van vandaag is een typisch voorbeeld van wat men gaan noemen is: apocalyptiek. Het zijn bloedstollende verhalen over al de verschrikkingen die aan het einde der tijden voorafgaan.
Het is het geliefkoosde genre van sommige predikanten en van mensen die met de Bijbel de deuren aflopen en die ervan uitgaan dat de Blijde Boodschap er het beste ingaat als je eerst de mensen de stuipen op het lijf hebt gejaagd.
Nu, het is ook nogal wat: oorlogen, onlusten, aardbevingen, hongersnood en pest, allerlei tekenen aan de hemel en zware vervolgingen.
Je zou voor minder in je schelp kruipen.
En toch . . . als je er rustig over nadenkt, dan merk je dat het niet gaat over onvoorstelbare, bovennatuurlijke wereldse fenomenen, maar om zaken die we kennen.
De vier afzichtelijke ruiters van de Apocalyps: oorlog, besmettelijke ziekten, hongersnood en valse profeten, moeten niet opeens op het einde der tijden verschijnen. Ze zijn er altijd al geweest, ze gaan met ons mee doorheen de geschiedenis. We zijn er nog nooit in geslaagd hen helemaal van ons af te schudden.

Deze wereld
Maar tot voor kort hebben wij dat nooit beseft.
Pas de recente ontwikkeling van de massamedia heeft gemaakt dat wij weten dat, over de hele wereld gezien, er voortdurend oorlogen en natuurrampen zijn, dat wij het hongerprobleem nog verre van opgelost hebben en dat overal op deze aarde op ditzelfde moment christenen vervolgd en vermoord worden om hun geloof. (Al wordt daarvan hier in het westen zelden melding gemaakt in de pers. Waarschijnlijk is dat niet belangrijk?)
Als je dat nu allemaal op een rij zet, dan merk je dat de zogenaamde beschrijving van het einde der tijden niets anders is dan een beschrijving van de wereld zoals hij is. En zoals hij overigens altijd geweest is.

Inzet
Wat het evangelie ons zegt is: dat is de wereld. Waarom hij zo en niet anders is, weten wij niet. Maar dat is de wereld en in die wereld moeten wij leven.
En met alle kracht die in ons is, op zoek gaan hoe wij die wereld kunnen verbeteren. Hoe wij van een wereld waarin al die verschrikkelijke dingen gebeuren, toch meer en meer een echte thuis kunnen maken voor alle mensen.
De verleiding is zelfs groot om te veronderstellen dat de wereld juist zo krakkemikkig in elkaar steekt om ons de kans te geven er verbeterend in op te treden. Maar dat is waarschijnlijk een brug te ver en misschien alleen maar pure speculatie.
Maar het is in ieder geval wel zo dat het onaf zijn van de wereld ons de kans geeft om met al de liefde en al de werklust en daadkracht die in ons is, ons in te zetten om die wereld meer herbergzaam te maken voor alle mensen.
Om via het werken aan onszelf, het op gang brengen van vredesprocessen en via wetenschappelijke vooruitgang en technologische verwezenlijkingen van deze aarde, meer en meer een tuin van Eden te maken waar mensen gelukkig kunnen leven.

Einde
Maar hoe zit dat dan met het “einde der tijden”?
Ik denk dat wij ons over dat einde der tijden niet te veel zorgen moeten maken.
Ooit zal de aarde verdwijnen, zoveel is zeker. Bijvoorbeeld door een botsing met één of andere reusachtige komeet.
Maar dat kan gemakkelijk nog enkele miljoenen jaren uitblijven en heeft dus voor ons persoonlijk leven geen enkel belang.
Strikt genomen, en dat is helemaal niet egocentrisch bedoeld, is het “einde der tijden” niets anders dan het moment waarop ik sterf.
Voor de wereld, voor de mensheid, is mijn dood nog minder dan een onooglijk rimpeltje op een kalme zee, maar voor mij persoonlijk is mijn dood, “het einde der tijden”. Als ik sterf, stort voor mij de hele wereld in.
“De molen maakt geen geluid meer, het scheprad breekt in stukken, de waterkruik valt in de put. Het stof keert terug naar de aarde.” (Prediker, hoofdstuk 12). Alles valt stil.

Hoop
En voor de mensen die dat te wachten staat, voor ieder van ons dus, zijn deze teksten geschreven. Deze teksten zijn niet geschreven om mensen angst aan te jagen voor een mythisch einde der tijden. Ze zijn geschreven om mensen moed in te spreken als ze hun wereld zien instorten.
Ze zijn geschreven toen de eerste zware vervolgingen waren losgebroken en christenen als volksvermaak voor de leeuwen werden gegooid.
En ze zijn geschreven voor ieder van ons. Voor ieder die ouder wordt, zijn krachten voelt afnemen en “het einde der tijden” voelt naderen.
Want het zijn wezenlijk teksten van hoop.
Ze geven ons moed en richten ons op. Zij sporen ons niet aan tot naïef optimisme over de wereld en over hen die het daar voor het zeggen hebben.
Want in die wereld gebeuren verschrikkelijke dingen en tirannen zijn van alle tijden. Maar ze sporen ons aan heel onze hoop te stellen op Hem die alles nieuw maakt.
Want Hij, en niets of niemand anders, heeft het laatste woord. Hij alleen.
Waarvoor wij in ons uur van diepste nood, kunnen bidden met psalm 131.

De stormen zijn bedaard in mij
en vredig is mijn geest.
Zoals een kind op moeders schoot,
zo veilig voel ik mij.
Zoek dus uw toevlucht bij de Heer
van nu af voor altijd.

Pagina's