Nieuws uit de parochie

ELKE WEEK GELOOFSNIEUWS IN UW BRIEVENBUS
vr 19 juli '19

ParochiebladElke woensdag een jaar lang nieuws uit de geloofsgemeenschappen Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde in de papieren versie van Parochieblad Glabbeek (én online toegang)!

Abonneren via www.kerkenleven.be/abonneren

Offers brengen
vr 19 juli '19

Zondag 14 juli 2019, vijftiende zondag door het jaar (jaar C)

Jezus, zegt Paulus, heeft ons de vrede gebracht. “Door zijn bloed op het kruis heeft Hij alles in de hemel en op aarde verzoend”. Het is een uitspraak die ons serieus op het verkeerde been kan zetten omdat ze lijkt te suggereren dat God, net zoals de vroegere heidense goden, moet verzoend worden met het brengen van offers.
Laat ons van in het begin kort en goed stellen dat dit zeker niet de christelijke visie is.

Conflicten
Wat is die visie dan wel?
Als je naar de menselijke geschiedenis en het menselijk samenleven kijkt, dan valt onmiddellijk op hoe on-verzoend onze wereld er bijligt.
Hoezeer wij mensen bijna constant met elkaar omgaan als concurrenten of zelfs als vijanden.
Hoezeer onze wereld overal en in alle tijden getekend wordt door conflicten en oorlogen, door uitbuiting en tirannie, door onderdrukking en geweld.
Ook als wij naar het leven van individuen kijken, ook als wij kijken naar wat er leeft in ons eigen hart, dan schrikken wij hoeveel woede, agressie, na-ijver en venijn wij daar soms aantreffen. Het lijkt onuitroeibaar, onontkoombaar, onoverwinnelijk.

Offers
En toch, er is een weg. De weg die Jezus ons gewezen heeft.
Een weg die ingaat dwars tegen al onze instincten en reflexen van zelfbehoud en egoïsme.
Een weg van liefde, mededogen en barmhartigheid. Het is de weg van het op zoek gaan naar elke mens die op één of andere manier in de kou staat, gemeden wordt, niet geteld wordt, arm, ziek of gewoon ongelukkig is.
Om die mens met aandacht en zorg te omringen.
Voor Jezus is dat de weg, die wij moeten gaan omdat God zelf vol liefde is, mededogen en barmhartigheid. Maar die weg gaan vraagt om offers.
Gewoon al het feit dat wij ons afkeren van onze biologische drang om voor onszelf te zorgen en alle anderen weg te duwen, vraagt al een serieus offer.

Noodzaak
Dat woord, offer, moet ons niet afschrikken.
Elk belangrijk feit in een mensenleven en in de mensengeschiedenis gaat gepaard met het brengen van offers. Er is gewoon geen vooruitgang mogelijk zonder offers.
Het lijkt een ijzeren wet te zijn, dat het daar zonder niet gaat.
Je moet zelfs niet eens grote prestaties willen leveren op wetenschappelijk, humanitair of sportief gebied.
Zelfs als je gewoon een zinvol leven wilt leiden, zal je offers moeten brengen. Sterker nog, ik denk dat als je je hele leven alleen maar bezig bent met genieten en zorgen voor jezelf, dat je dan aan het eind ervan alleen maar zal kunnen vaststellen dat je helemaal niet geleefd hebt.
Leven vraagt het brengen van offers.
Echt leven is beseffen dat het leven leuk én hard is. Dat leven, naast vreugde en plezier, ook tragiek en lijden inhoudt.
Zinvol leven is voor een christen tegen dat lijden ingaan. En dat vraagt offers.

Nieuw begin
Jezus is daarin onze leidsman. Hij is ons daarin voorgegaan met een consequentie die aan het onvoorstelbare grenst. Zijn leven was totaal gegeven zijn, alleen maar bekommert om het lijden, dat wezenlijk met het leven samenhangt, te bestrijden. En Hij deed dat, tot Hij er zelf voor aan het kruis geslagen werd.
Heeft Jezus met zijn kruisdood, met zijn uiterst consequent-zijn, de verzoening gebracht, de definitieve vrede gevestigd? Om je heen kijkend kan je alleen maar zeggen: neen.
Maar bij Hem begon het. Hij is de “Nieuwe Schepping”. In Hem kwam er een nieuw begin. Hij is de spil van een beweging die van Hem uit op gang kwam. Rond Hem verzamelen zich mensen uit alle volkeren en culturen, mannen en vrouwen, jong en oud, armen en rijken, geleerden en analfabeten, zieken en gezonden, goeden en slechten, maar allen mensen die vertrouwen op Gods liefde en barmhartigheid. En die in het spoor van Jezus, die liefde en barmhartige gestalte willen geven en die willen werken aan vrede en verzoening, aan rechtvaardigheid en goedheid.

Kerk
Die beweging is de Kerk. Een beweging van weliswaar zwakke en zondige mensen, maar die van Jezus leerden dat alleen het werken aan rechtvaardigheid, vrede en verzoening van de wereld een betere plaats kan maken.
Dat alleen het zorg dragen voor mensen, die het om de meest uiteenlopende redenen het moeilijk hebben, ons eigen leven zin en betekenis geeft.
Het spreekt vanzelf dat zo’n houding op het hedendaagse levensgevoel staat als een tang op het spreekwoordelijke varken.
Maar dat is geen probleem. Wij mogen onszelf gerust terug wat meer profileren. Als media en reclame de mensen dag aan dag toeschreeuwen dat je moet zorgen voor jezelf en alleen maar moet zoeken te genieten van alles en nog wat, dan moeten wij gewoon rustig blijven zeggen: onzin!
Echte christenen zijn nooit meelopers geweest.

NATIONALE FEESTDAG 21 JULI: TE DEUM
zo 14 juli '19

BelgischeStrik

Op de Nationale Feestdag, zondag 21 juli 2019, zal het “Te Deum” (de eerste twee woorden van “Te Deum laudamus”, Latijn voor “Wij loven U, O God”) klinken in alle hoofdkerken van onze steden. In de Sint-Germanuskerk op de Veemarkt in Tienen zal deken Hardiquest de lofzang voor koning en vaderland aanheffen om 10.30 uur.

ONTMOETINGSDAG ROND ROUW
za 13 juli '19

rouw-gezicht

Op zaterdag 28 september 2019 worden mensen die iemand verloren hebben uitgenodigd op een ontmoetingsdag in het “ONS Meeting Center Remy” (Remylaan 4b, 3018 Wijgmaal): dit kan een partner, een kind, een goede vriend(in), een broer of zus, een ouder … zijn.

Meer info: https://www.kerknet.be/ccv-brussel/evenement/een-spoor-getrokken-ontmoetingsdag-rond-rouw

De God die wij schiepen, verveelt ons
vr 12 juli '19

Zondag 7 juli 2019, veertiende zondag door het jaar (jaar C)

Stel u eens voor dat we zouden ontdekken dat onze kinderen tegenwoordig heel veel moeite zouden hebben met het maken van rekensommen, met het optellen van cijfers.
En stel u dan voor dat we, na enig onderzoek, zouden ontdekken dat ze op school al jarenlang geen lessen rekenen meer krijgen.
Ik denk dat we dan een heel afdoende verklaring hebben gevonden.
Niemand moet ons dan nog komen uitleggen dat sinds Einstein het geloof in de relaties tussen getallen is uitgehold of dat misdaadfilms op tv het verlangen naar juiste antwoorden ondermijnen. Dat is dan praat voor de vaak.
Waar een heldere en simpele verklaring de feiten volledig dekt, komt een andere verklaring niet meer in beeld. Ze krijgen geen rekenles meer. Punt.

Moraal
Iets dergelijks merk je ook op het gebied van het geloof.
Wanneer mensen van vandaag het christendom zijn gaan zien als een zaak van normen en waarden, van moraal dus, dan is dat omdat niemand hen nog uitlegt dat in het centrum van het christendom een ontzagwekkend mysterie staat: God. Een mysterie dat wij met ons verstand en ons gevoel kunnen benaderen, ervaren en beamen, maar dat wij nooit helemaal kunnen vatten, nooit helemaal begrijpen.
Als wij dus de kern van het geloof verdoezelen, datgene waar geloof wezenlijk om gaat in publicaties, onderwijs, catechese en predicatie weglaten, over datgene wat geloof juist zo aantrekkelijk maakt stilletjes heen walsen, dan moeten we ook niet verwonderd zijn dat mensen geloof saai en onaantrekkelijk vinden.
Want dat is het dan ook. En als mensen het mysterie, de mystiek en het sacrale gaan zoeken overal elders, maar zeker niet in onze praatliturgie, dan is dat omdat wij het nog bijna uitsluitend hebben over God als over diegene, die ons aanzet om goed te zijn voor anderen. En dat doet Hij natuurlijk ook omdat Hij liefde is. Maar Hij is nog zo oneindig veel meer.

Mysterie
Wij hebben God uitgedund.
Juist datgene wat zo intrigeerde aan Hem, het Mysterie is weg omdat niemand er nog over spreekt. Omdat zijn grondpersoneel het makkelijker praten vindt over moraal dan over de Gans-Andere, de Ongrijpbare. Al het avontuurlijke van het op zoek gaan naar het grootste mysterie in het menselijk leven is weg.
Het dagenlang, soms vooral nachtenlang en jarenlang zoeken naar de Diepste Grond van het bestaan dreigt te verdwijnen. Het zoeken naar contact met God, het vinden van wegen om Hem te vinden, te ervaren, te danken, te beminnen, het dreigt allemaal op te drogen. Omdat het niet meer ter sprake komt.
Het evangelie van vandaag gaat over het vinden van nieuwe arbeiders voor de oogst.
Laten wij alsjeblief het wurgend tekort aan priesters voor één keer eens niet wegsmoezen met het (naar mijn gevoel inderdaad zinloze) vasthouden aan het verplicht celibaat en het even rare vasthouden aan het weren van vrouwen uit het ambt.
Maar, komaan, ook als het celibaat wordt afgeschaft en vrouwen worden toegelaten, zou het schrijnend tekort blijven. Want het echte probleem is dat de uitgedunde, moralistische God, niemand nog aanspreekt.
En het tragische is dat er wellicht nog nooit één generatie geweest is die zo op zoek is naar spiritualiteit in onze door en door vervlakte wereld.

Omgang met God
Onze Vlaamse Kerk doet momenteel serieuze inspanningen om leken te vormen om voor te gaan in gebedsdiensten.
Het zou goed zijn om bij de vorming van die mensen van de nood een deugd te maken.
Wanneer moralistische missen gewoon vervangen worden door moralistische gebedsdiensten, dan zijn we binnen een paar jaar zo dood als een pier.
Wat wij nodig hebben zijn mensen met een sterk gebedsleven die ons vanuit hun omgang met God iets kunnen vertellen.
Want uiteindelijk is GOD, het Mysterie achter alles wat is, het enige wat mensen in godsdienst boeit.
De moraal vloeit daar natuurlijk uit voort. Maar het wezenlijke is God zelf.
Ik lees dan ook geen boeken meer over geloof als het niet duidelijk is dat de schrijver, naast studie en onderzoek, ook voldoende tijd vrijmaakt voor gebed en meditatie.
Niemand moet mij komen vertellen wat God van mij wil, als ik niet tegelijk voel dat hij ook werkelijk weet heeft van God. . .

Geduld hebben met God
vr 12 juli '19

Dertiende zondag door het jaar (jaar C)

Zojuist hebben we het verhaal gehoord van de roeping van de profeet Elisa.
Het is een verhaal van kloeke optredens en van een opvallende besluitvaardigheid.
De profeet Elia ziet tijdens zijn omzwerving door het land Elisa druk bezig met het uitoefenen van zijn boerenstiel en hij roept hem om in dienst van de Heer te treden.
Elisa denkt geen ogenblik na, verbrand het juk van zijn ossen, maakt zijn dieren klaar op het vuur en geeft ze te eten aan de andere landarbeiders.
Daarna, omdat hij nu toch niks anders meer om handen heeft, is hij helemaal klaar om profeet van de Allerhoogste te worden.

Radicaal
Het is een typisch roepingsverhaal. En het antwoord op de roeping -ook bij Jezus is dat zo als Hij zijn apostelen roept- is altijd radicaal. Niet overleggen, niet onderhandelen, maar radicaal en onmiddellijk ingaan op de vraag.
Die vraag zelf echter, God die zich in ons leven kenbaar maakt en iets van ons verlangt, is echter veel minder radicaal en onontkoombaar.
Als God in ons leven komt en iets van ons wil, dan kan ons antwoord alleen maar radicaal zijn, maar we ervaren de roepende God zelf zelden als dwingend en overweldigend. Niet, zoals Hij vaak beschreven wordt in het Oude Testament, als een heel erg imponerende en theatrale God, als Iemand die met Israëls legers meetrekt, die zeeën doet opdrogen en die rotsen splijt. Die hagel doet neervallen en steden verwoest.

Zachte bries
In werkelijkheid ervaren we Hem eerder als een. . . teder licht.
Laten we daarom eerst kijken naar hoe Hij verschijnt aan Elia op de berg Horeb, nochtans ook uit het Oude Testament.
Jahwe zei: “Ga naar buiten en treed voor Jahwe op de berg”. Toen trok Jahwe voorbij. Vóór Jahwe uit ging een zeer zware storm, die bergen deed splijten en rotsen verbrijzelde. Maar Jahwe was niet in de storm. Op de storm volgde een aardbeving. Maar ook in de aardbeving was Jahwe niet. Op de aardbeving volgde vuur. Maar ook in het vuur was Jahwe niet. Op het vuur volgde het suizen van een zachte bries. Zodra Elia dit hoorde, bedekte hij zijn gezicht met zijn mantel, ging naar buiten en bleef staan aan de ingang van de grot.
Het roepen van God is vaak als het “suizen van een zachte bries”.
Dat klinkt heel erg poëtisch maar het wil in ieder geval zeggen dat je erg alert moet zijn, als je het niet wil missen. Dat je ervoor open moet staan, dat je er naar uitkijkt.
Dat als je er niet naar uitkijkt, je waarschijnlijk ook nooit iets zal merken. Er zijn maar weinig mensen die zoals Paulus op weg naar Damascus, door God van hun paard gebliksemd worden. Maar waarom wordt het roepen van God dan altijd zo voorgesteld? Ik denk te weten waarom.

Overdrijving
Wanneer iemand zich werkelijk bekeert, wanneer iemand radicaal ingaat op de roepstem van God dan kan het niet anders of dat gaat gepaard met een dramatische wending in zijn leven. Een ommekeer die zo spectaculair is dat diegene die het gebeuren beschrijft, bijna niet kan weerstaan aan de verleiding om ook het roepen van God, het oplichten van God in iemands leven, “spectaculair” te beschrijven.
Maar dat is, denk ik, dichterlijke vrijheid, dichterlijke overdrijving.
Ik ben eerder geneigd om aan te nemen dat manifestaties van God veel bescheidener zijn.

Geduld
Om te beginnen moet je er, zoals gezegd, voor open staan. Er naar uit kijken.
Je moet regelmatig bidden en mediteren, tijd maken voor God.
En Hem ook uitdrukkelijk vragen om je te verlichten, je de weg te wijzen.
En je moet oneindig veel geduld hebben. Uitkijken en wachten.
Misschien wel de ergst denkbare beproeving voor de moderne mens, die altijd onmiddellijk resultaat verlangt.
Je moet echter blijven uitkijken, vragen om inzicht, blijven verlangen naar duidelijkheid. Soms maanden, soms jarenlang. . .
Maar dan merk je hoe het antwoord zich uitkristalliseert, in fasen of overrompelend plots, en wat je moet doen je glashelder voor ogen staat.
En dan is het ineens gedaan met wachten en geduld hebben. Want, volgens al de verslagen in de Bijbel moet ons antwoord dan radicaal, zonder aarzeling en vooral: niet morgen, maar vandaag gebeuren.
Je zou, een beetje stout, kunnen zeggen dat God hier werkt met twee maten en gewichten.
Maar wij vertrouwen erop dat Hij daar zijn redenen voor heeft.

OVERLIJDEN JEANNINE VANKOUTEREN – WEVER
do 11 juli '19

Zonsondergang

Op 10 juli ’19 overleed Jeannine Vankouteren. We nemen gelovig afscheid van haar op maandag 15 juli ’19 om 10 uur in de Sint-Antoniuskerk van Wever.
De gedachtenismis zal doorgaan op zondag 28 juli 2019 om 9.30 uur in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen.
We betuigen onze christelijke deelneming aan haar familie en wensen hen veel sterkte.

https://www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/10-07-2019/jeannine-vankouteren

PAROCHIEBLAD GLABBEEK: GRATIS PROEFNUMMER
vr 05 juli '19

kerk_en_leven

Wil je (zonder aankoopverplichting) een gratis proefnummer ontvangen van Kerk en Leven Glabbeek, laat je adres achter op https://www.kerkenleven.be/form/registratie-proefnummer.

GEZINSVIERING “DANKBAAR ONDERWEG”
wo 03 juli '19

Op zondagochtend 23 juni 2019 trokken heel wat jonge gezinnen naar de gezinsviering in de kerk van Kapellen met als thema “dankbaar onderweg”. Verschillende kinderen hadden een eigen -al dan niet zelf in elkaar geknutseld- bootje neergelegd bij het altaar. Dit keer werd de boot geladen met woorden van dankbaarheid. Priester Luc kon niet aanwezig zijn, maar niemand minder dan hulpbisschop emeritus Jan De Bie was de voorganger in de viering.

Tijdens het gebed om vergeving stonden we stil bij hoe we de zee soms bevaren. Soms doen we dat met een roeiboot waarbij iedereen vlot samen roeit of elkaar als eens tegen werkt. Een andere keer bevaren we de zee met een zeilboot en hebben we de wind in de zeilen of is er windstilte voor de storm. Nog een andere keer bevaren we de zee met een speedboot en gaan we zo op in de drukte van alledag dat we vergeten stil te staan en er voor elkaar te zijn.

Het evangelie werd speciaal voor de jongsten onder ons getoond aan de hand van een tekenfilm waarin Jezus laat zien dat er met 5 broden en 2 vissen ruim voldoende is om de vele aanwezigen eten te geven zolang er maar gedeeld wordt zodat iedereen dankbaar kan zijn. De eerste lezing bracht ons het verhaal van de haas en de schildpad. De haas dacht zeker sneller te zijn dan de schildpad in een wedstrijdje lopen doch bleek te zeker van zichzelf en kwam als laatste over de finish waardoor duidelijk werd dat haast, spoed en hoogmoed zelden goed zijn.

De viering werd afgesloten met een blik vooruit naar onze vakantie. Een tijd om te ontspannen, te genieten en veel plezier te maken maar ook om dankbaar te blijven voor alles wat we mogen beleven en om oog te hebben voor diegenen die misschien een minder mooie vakantie hebben of die hun vakantie gebruiken om zich in te zetten voor anderen. Zo varen we de vakantie in met een boot gevuld met rust, vreugde, plezier en dankbaarheid in het geloof en vertrouwen dat God steeds met ons mee vaart.

De viering werd weer mooi opgeluisterd door het kinderkoor & het volwassenenkoor en twee jonge muzikanten met saxofoon en viool die het beste gaven van zichzelf. En om onze dankbaarheid uit te drukken voor Maureen, die vol overgave de leiding neemt in de werkgroep voor de gezinsvieringen, sloten we de viering zingend af met een lied speciaal voor haar verjaardag.

Interesse om mee te werken aan gezinsvieringen: gezinsvieringen@kerkglabbeek.be

Pagina's